gün ışı(ma)dı

rüya bitti

ölü bir kelebek vurdu sahile

bir anneye döndü yüzüm

yazgısı gitmekti bu kentin

bana düştü

bir harami narasıyla uyandı şafak

hayat

en haramisiyle vurdu bu kez

yüzüm

kaldırımlar senfonisinin

ötekisi telaşında

benliğim araf

faili

gözyaşlarından öte bir şeydi

ömrümün

gün yirmi dört saat

bir tetik tedirginliğiydi

susuşum

söze gölge düştü

kaldırımlarına bir derviş sükutu

bu kentin

yağmur yağmadı

sustum

yurtsuz bir gülüşün yoktur hükmü

dikeni kan aldı

bir anneye döndü yüzüm

Mehmet TAKIR